ตาลสามัญ

วันนี้นั่งอ่าน lazy sunday ที่ืไปยืมมาเมื่อวานเพลินๆ
เขียนได้่ถูกใจเป็นระยะๆจนฉุดให้เรามานั่งพิมพ์อะไรก๊อกแก๊กอยู่นหน้าคอม

เคยเห็นหนังสือเล่มนี้มานานแล้ว ตั้งอยู่บนชั้นหนังสือ(ขาย)ของอะเดย์ล้วนๆในซีเอ็ด
ยุคสมัยแรกๆของอะเดย์เลยมั้ง เคยปิ๊งหนังสือเล่มนึงที่เป็นนิยายแล้วชื่อเรื่องเป็นภาษาฝรั่งเศสอะไรสักอย่าง
ว่าจะซื้อให้เป็นวันเกิดเพื่อนแล้วจะขอยืมต่อวันหลัง แต่ไปๆมาๆเพื่อนคนนั้นกลับซื้อไปก่อนหน้านั้นแล้ว
สรุปจนถึงตอนนี้ก็เลยไม่ได้อ่าน
แล้วก็เคยไปยืนอ่านหนังสือเรื่องโตเกียวไม่มีขาจนเกือบจบเล่ม
คือไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวไม่ยอมซื้อหรอกนะ แต่พอดีช่วงนั้นเข้าออกร้านหนังสือเป็นกิจวัตร
ไปเห็นคำว่าโตเกียวเข้า ความใฝ่ฝันที่อยากจะไปญี่ปุ่นสักครั้งในชีวิตก็เลยทำให้หยิบมันขึ้นมาอ่าน
โคดดประทับใจ ช่วงนั้นหนังสือนำเที่ยว backpack ไม่ค่อยออกมาเกลื่อนเหมือนตอนนี้
เพราะความที่มันเป็นเล่มแรก ก็เลยประทับใจมาก :)
(แต่ตอนหลังมาได้อ่านกัมพูชาพริบตาเดียวก็รู้สึกเหมือนกันนะ คุณนิ้วกลมเค้ามีแนวเป็นของตัวเอง)

ประเด็นก็คือ หนังสือ lazy sunday เป็นหนึ่งในหนังสือเครืออะเดย์ที่เราไม่เกิดแรงบันดาลใจอยากจะอ่าน
(แต่พอถึงตอนนี้ก็อ่านไปหลายเล่มแล้วนะ :))
ซึ่งตอนแรกนึกว่าคนเขียนเป็นผู้หญิง
เพราะลักษณะรูปเล่มอะไรต่างๆให้อารมณ์นิตยสารสุดสัปดาห์อย่างบอกไม่ถูก
แต่พอรู้จักเล่มนี้ผ่าน the ballad of the columnist ก็เลย อ๋อ...

lazy sunday
ตอนเด็กๆเราเคยคุยกับเพื่อนคนนึงว่าชอบวันไหนในสัปดาห์นึงมากที่สุด
เพื่อนคนนั้นตอบว่าเป็นวันอาทิตย์ เพราะมันเป็นวันหยุด
แต่เราตอบว่าเป็นวันเสาร์ เพราะเป็นวันหยุด ที่ได้รู้ว่าวันพรุ่งนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่หยุด ฮ่าๆ
วันอาทิตย์เป็นวันที่ความสุขที่ได้อยู่บ้านของเรากำลังจะหายไป
แถมยังต้องรออีกตั้งห้าวันกว่าจะได้คืน :( จะชอบได้ยังไง

มีข้อความในหนังสือประโยคนึงที่เราติดใจ
'มีมนุษย์ไม่มากนักที่ตื่นขึ้นมาโดยไม่ใส่ใจว่า...วันนี้วันอะไร'
อ่านแล้วก็ตลกดี เพราะตอนนี้เรากำลังเป็นหนึ่งในมนุษย์จำนวนไม่มากน้กที่ว่า

คงเพราะวงจรชีวิตช่วงปิดเทอม ที่'วันที่' น่าจะกำลังสำคัญกับชีวิตมากกว่า 'วัน'
วันที่เท่านี้ยื่นคะแนน วันที่เท่านี้เลือกคณะ
ชีวิตถูกกำหนดด้วยวันที่มากกว่าวัน

เพราะวงจรชีวิตแบบวันจันทร์ถึงพฤหัสต้องรีบเข้านอน
วันศุกร์ลัลล้าอยู่ดึก และวันอาทิตย์เหี่ยวเฉาหายไป
ตอนนี้ก็เลยไม่ค่อยได้รับรู้ถึงบรรยากาศตอนเย็นวันอาทิตย์เหมือนที่เคยรู้สึกบ่อยๆ
วันนี้วันอาทิตย์เป็นวันหยุด พรุ่งนี้วันจันทร์ แต่ก็เป็นวันหยุดเหมือนกัน ฮ่าๆ
แต่อะไรๆที่อยู่กับเรามานาน พอมันหายไป ก็คิดถึงบ้างเป็นธรรมดาน่ะเนอะ :)

อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วสนุก
เพราะคนเขียนทำให้ความรู้สึกเกือบๆจะฟุ้งซ่านของคนเราต่อวันอาทิตย์
ออกมาเป็นตัวหนังสือให้เข้าใจกันง่ายๆ

ว่าสรุปแล้วมันไม่ได้เป็นเรื่องของ'วัน'หรอก
มันเป็นเรื่องของความรู้สึกตะหาก :)